Deneme Selis Ruhan

Farkına Varınca Anladım

6 yıl önce | okunma

Farkına varınca analadım yaşadığımı sanıyorum.Ama yaşamak sadece nefes almak mı? İnsan olduğunun farkında mısın?Hayat denen şey ne? İçindeki sen sana neler diyor dinliyor musun onu? Düşünüyorum da zaman ne garip bir kavram. İçimdeki yansımalar nereden gliyor ve o zaman kırılmalarında yansımalarla aklıma düşenler beni niye üzüyor?
Büyük bir boşluktayım adeta.Oradan oraya savrulurken ne bir dur diyen var ne de uyaran, yanlışlar , çirkinlikler içinde kaybolmaya bir başladın mı yok oluyorsun o girdapta.Yeri geliyor bu girdapta mutluluk dahi acı veriyor sana . Ya inanmıyorsun yaşadığın mutluluğa rüya sanıyorsun ya da biteceğini bildiğinden keyfini süremiyorsun.Ateşten bir nehirde mumdan bir kayıkla gitmek gibi hayat. İçindeki ejderha kılıklı nefsi yenmekse asıl olan. Camdan bir kalple savaşmaksa bunun gereği nasıl dayanır ki buna insan inancı olmadan? Belki bu yüzden zor nefsin hakimi olmak? Sıradanlaşadan farkındalık yaratabilmek . Oysaki nasıl da sıradanlaştırıyor hayat insanı.. İnsanı insana benzer kılıyor. Nefse yenik bedenlerde kimse içindeki benle konuşmuyor, onu dinlemiyor. Ne kayığında duruyor, ne ilerliyor,, ne ejderhaya yanaşıyor, ne de ejderhadan kaçıyor öylece yaşıyor.Belki de insan düşünmekten korkuyor getirdiği sorumlulukları üstlenmekten korktuğu için. Savaşmaktan korkuyor yenilgiyi kaldırıp ondaki tecrübeyi kazanamayacağı için ve yaşama amacının farkına varmak istemiyor nasıl yaşayacağını gerçekten bilmediği için.Ve içiyle bütünleşip yola çıkmaktan korkuyor öleceğini hep aklına getirmeyi bilmediği için.Oysaki bir girsde içine bir bütünleşse içiyle farkında olsa hayatın ve birçok şeyin.
Her insan doğduğu andan itiraben mükemmel bir şekilde her şeydir.Sonra aşama aşama yontulur. Zamanla ya nesnelleşir ya da farkındalıklarıyla öznelleşmeyi başarabilir. İnsan bilmez ama farkındalıktır sevgiyi başlatan. Aşk farkındalıkla başlar.Bir şeyi hergün görürsün ama birgün öyle bir fark edersin ki işte o zaman aşk başlar.Budur işte bakmanın görmeden farkı. Budur işte sıradanlaşmadan kurtaran içe yönelten ve yola çıkmak için sana güven veren.Hayat denen sanal mekandaki soluğun ne anlama geldiğini anlamaktır insan olmak ya da olduğunun farkında olmak.
Hergün gördüğün bir çiçek birgün öyle bir fark ettirir ki sana kendini işte o zaman başlar farkındalık.İiçinin farkındaysan eğer ve Ona biraz da olsa yönelmişsen, anlamışsan yaşamın ne olduğunu, işte o zaman yaşıyor ve insan olmanın ağırlığını, sınavda olduğunu anlıyorsun demektir.O anda da başlar asıl mesele.Meselesi olmaktır insan olmak.Meselesiz insan yaşamıyordur derinden, mesafelidir hayata.Mesafesizlikse gözü kör eder olaylara. Meselelere mesafe koymadıkça pişmeye başlar insan , yalnız kalmayı göze alır çoğu kez meselesi uğruna. Ve bilir ki kutup yıldızları da yalnız ama en parlak olanları onlardır. Kısaca kaolay değil insan olmanın sorumluluğu ve yaşamın bilincinde olmak, sıradanlaşmadan farkında olup farkındalık yaratmak.Farkındaysan insan olduğunun zaten meselen var demektir. Ve bilirsin ki camdan bir kalbin , mumdan bir kayığın, içinde her daim düşmanın olan ejderha timsali bir nefsin ve ateşten bir deniz seni beklemektedir.Bu farkındalık ağır gelse de sana bilirsin ki farkındalıkla başlar aşk ve aşka ulaşmak.

mersin1 mersin2

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.