Deneme Selis Ruhan

Babamın Bavulu

6 yıl önce | okunma

Nasıl olacak şimdi? Yine mi bu yaz kış olacak kaç yıldır olduğu gibi? Ne kaldı ki geriye? Sorular, sorular..Yine yazın sonbaharda dökülen yapraklar misali hayallerimin yok oluşunun soluk hüznünü mü yaşayacağım? Üzerimde ölü bir toprak var sanki. Hiçbir şeye gülemiyorum. Neşemi umudumu kaybettim. Seninle konuşurken annem, sesimin ağlamaklı oluşuna üzüldün mü? ”Olmadı mı yine yapamadın mı? ” derken içimde kopanları hissettin mi? Şimdi ben yitirilmiş yılların yanına bir çentik daha mı atacağım? Ya da bir kez daha yitirdiğim sevincimi babamın bavuluna mı saklayacağım?

Öyle ki her şeyi bir bavula tıkıp gitsem kurtulur muyum hüzünlerimden ? Bilirim ki her şeyi göze alanlar, aysız bir gece vakti yalnız kabı kacağı, tası tarağı, yatağı yorganı değil; ellerindeki nasırı,soludukları memleket kokusunu, içlerindeki sesleri, dedelerinin anlattıkları hikayelerini, koşturdukları sokakların dilini, yaşayıp biriktirdikleri ne varsa güçleri yettiğince yükleseler de kamyona bitmez yükleri. Çünkü yüklediklerinden daha çoktur geride bıraktıkları. İnsan ne kadarını sırtlanıp nereye kadar sürükleyebilir ki anılarını? Bir kamyona bile sığamayacak olanlar bir bavula nasıl sığar ki? Hele ki anıların çoğu hayal kırıklıkları ve hüzün barındırıyorsa, yitirilmiş sevinçlerle paramparça bir ruh durur mu hiç , saklı kalıp öylece bir bavulda? Ama o bavul bir gönül bavuluysa götürülecek her şey sığmakla berabar yer bile kalır dahasına.

Ne koysan alır içine. Artık sığacak yer kalmadı sanırsın da daha nicelerini almaya devam eder. Ne koyarsan koy gönle yer bulur bir köşesinde. Ağırlaşır ama alıştırır seni bu ağırlığına. Her bir parçanın ayrı bir izi kalır konduğu yerde. Ara sıra hatırlatır kendini unutulmaya başlanmış parçalar. Hiç bir parça kaybolmaz o gönül bavulunda. Kaydedilir adeta. Nereye gitsen seninledir her parça. N e kilit vurulur o bavula ne yakılır ne de atılabilir. Her daim senle her daim birikmişlerle saklıdır.

Çocukluğumuzda ağırlığını pek hissetmediğimiz gönül bavulumuz, biz büyüdükçe daha da varlığını hissettirir oluyor. Önceden başka bavullara aktarmak istediğimiz anılar kendi kalbimizden başka gönüle meyletmek istemiyor. Yani insan büyüdükçe anılarını babasının bavuluna saklayamıyor. Nereye giderse gitsin geride bıraktıklarından daha ağır oluyor gönül bavulunda gizlenenler.

Şimdi hayata tutunmaya çalıştıkça düşüşlerimi, umutlarımın yok oluşundaki hüzünlerimi, hayal kırıklıklarımı, yitirilmiş yıllarımı toplayıp babamın bavuluna sığdıramayacağıma göre kabul etmeliyim yükümün ağırlığını. Ve sırtlanıp bavulumu yola devam etmeliyim yol her nereye giderse.

bavul

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.