Yalnızlıktı teması. Önceleri “yalın” dı sonra ekler aldı kendine.
Bunun bir çoğulluk bir beraberlik getireceğine inanıyordu ama her şeyi ” ı ” sesini düşürdüğünde anladı.
” I ” sız ve ıssız biri oldu, yani “yalın” dı “yalnız” oldu.
İnsanlar ona hep “yap” dediler, o da aldı yalnızlığın başına koydu onu.
Şaşırdı insanlar.
Bir de araya insanların şaşırma ünlemi eklenince yap-a-yalnız oldu.

Paylaş